Die avond, toen de sneeuw nog harder viel, gebeurde er iets onverwachts.
Op de terugweg vanuit de stad nam Laura dezelfde route waar twee jaar eerder alles was veranderd. Ze had sinds het ongeluk nooit meer over die route gereden. Maar toen ze het fatale stuk naderden, riep Emily:
“Mam, stop! Daar ligt iets!”
Laura trapte instinctief op de rem, de banden slipten even, maar kregen toen weer grip. Emily opende de deur en sprong eruit, rennend naar de hond die in de sloot lag, begraven onder de sneeuw. Het was een Duitse herder. Laura herkende meteen de blik in zijn ogen – het was Frost.
Frost, het dier dat ze twee jaar lang had gehaat, het dier dat ze de schuld gaf van de dood van haar man… en het dier dat haar had gered.
Met dezelfde urgentie als die nacht nam Laura haar besluit. Ze nam Frost mee naar huis, begon hem op te warmen en de strijd om zijn leven barstte los. Maar zelfs terwijl ze hem redde, begon een ander verleden, een andere band, een verhaal van verzoening zich stilletjes om haar heen te weven. De droom van Daniel, van waarheid en vergeving, zou weldra het pad verlichten dat tot dan toe verduisterd was door pijn en woede.
Frost, de hond die Nathan had gered, zou nu een stukje van haar ziel redden.
