Ziekte van vader
Een tijdlang bleef het draaglijk. Haar vader probeerde de vrede te bewaren, attent te zijn, haar de spullen te brengen die ze nodig had en de indruk te wekken dat het huis nog steeds een veilige haven was. Maar de vrede was van korte duur. Zijn diagnose kwam als een tweede klap. De agressieve kanker liet geen tijd over om met het lot te onderhandelen.
De ziekte veranderde hem snel. De dagen waren gevuld met afspraken, vermoeidheid, behandelingen voorgeschreven door artsen en drukkende stiltes. De jonge vrouw, hoewel zwanger en zwak, probeerde emotioneel aanwezig te zijn voor hem. In elke blik van de vader was het verdriet te lezen dat hij er niet voor zijn kleinkinderen zou kunnen zijn.
Dood en onmiddellijke leegte
Toen haar vader stierf, kwam de pijn niet als een golf, maar als de grond onder haar voeten wegzakte. Ze had haar geliefde al verloren. Nu verloor ze ook haar vader. Het huis waar ze bescherming had gezocht, werd een vreemde plek, en de man die haar een thuis had geboden, was er niet meer.
Ze had geen tijd om stilletjes te huilen. Ze had geen tijd om haar gedachten te ordenen, zich voor te bereiden op de bevalling of te begrijpen hoe de toekomst eruit zou zien. Vanessa handelde snel, bijna alsof ze op dit moment had gewacht.
ultimatum
Binnen minder dan zesendertig uur nam Vanessa het huis met kille autoriteit over. Er was geen hoffelijkheid meer, geen masker meer, geen fatsoen meer om te wachten tot de pijn zou afnemen. De zwangere jonge vrouw werd behandeld als een last die zo snel mogelijk moest worden afgedankt.
Het ultimatum was niet zomaar een eis om te vertrekken. Het was een machtsvertoon. Vanessa wist dat het meisje kwetsbaar was, op het punt stond te bevallen en geen andere keus had. Daarom leek haar wreedheid zo berekend.
