Naarmate de stilte langer werd, hield het meisje vol. Vastbesloten om de aandacht van haar ouders te trekken, vervolgde ze: “Ik keek door het sleutelgat! Jullie deden rare dingen. Net zoals jij en oom Jack, mam!” Papa, die een glas water dronk, had keelpijn. Oom Jack?! Mama, knalrood, probeerde de gasten wanhopig gerust te stellen: “Ik denk dat jullie het verkeerd begrepen hebben, schat.” Maar het mocht niet baten; het meisje ging onvermoeibaar verder: “Nee, nee, precies hetzelfde! Oom Jack trok gekke gezichten en jij sprong op en neer in bed. En jij, mam, zei altijd: ‘Oh, Jack, je bent zo cool!'”
De sfeer wordt ijzig koud. Papa, die zijn lachen nauwelijks kan bedwingen, slaat zijn armen over elkaar. Mama daarentegen lijkt elk moment in tranen uit te barsten. Wat is hier aan de hand? De waarheid is eindelijk aan het licht gekomen… of misschien ook niet.
Er breekt chaos uit.
Maar het meisje, nog steeds trots op zichzelf, beseft iets anders: “En jij, papa, zei tegen de vrouw in de rode jurk dat ze de mooiste benen heeft die je ooit hebt gezien! Mam, wist je dat papa dol is op benen?” De stilte die tussen hen valt is zwaar, bijna beklemmend. Papa en mama staren elkaar woordeloos aan, als twee deelnemers die op het punt staan ​​elkaar uit te dagen. De situatie is volledig uit de hand gelopen.
