Het gebed waardoor het hele restaurant luisterde
Hij zei met zijn lieve, onschuldige stem:
“God is goed, God is groot.
Dankjewel voor het eten… en ik zou nog dankbaarder zijn als opa ons een ijsje als toetje zou kopen.
En vrijheid en gerechtigheid voor iedereen. Amen!”
Even was het stil.
Toen klonk er een zacht gelach vanaf de nabijgelegen tafels. Verschillende mensen glimlachten om de oprechtheid van het kind.
Niet iedereen was echter geamuseerd.
Een opmerking die de sfeer veranderde.
Een vrouw die aan een nabijgelegen tafel zat, schudde haar hoofd en begon luid genoeg te mompelen zodat anderen het konden horen.
“Dat is nou net wat er mis is met dit land,” zei ze.
“Kinderen van tegenwoordig weten niet eens meer hoe ze moeten bidden. God om ijs vragen? Dat heb ik nog nooit gedaan!”
Haar woorden hebben haar dieper gekwetst dan ze zich waarschijnlijk realiseerde.
Het gezicht van mijn kleinzoon vertrok onmiddellijk.
De tranen sprongen hem in de ogen toen hij me aankeek en fluisterde: “Heb ik iets verkeerd gedaan? Is God boos op me?”
