“Co?”
“Ik weet hoe dat klinkt.”
“Ben je?”
Ze draaide de kraan dicht. “Zeg me alsjeblieft dat je nee hebt gezegd.”
Ik heb niet snel genoeg geantwoord.
“Hij vroeg me ten huwelijk.”
Violets gezichtsuitdrukking veranderde.
‘Ik had niet gedacht dat je zo iemand was, Layla. Echt niet,’ zei ze zachtjes.
Sommige zinnen doen extra pijn omdat ze klinken alsof ze tegen hun wil zijn uitgesproken.
‘Ik weet niet wie je denkt dat ik ben,’ zei ik.
Violet sloeg haar armen over elkaar. “Ik dacht dat je meer trots had. Maar je bent net als iedereen, hè? Alleen maar voor zijn geld. Voor zijn rijkdom. Je walgt me, Layla.”
Ik verstijfde.
‘Trots is duur, Violet,’ zei ik. ‘Dat weet je wel. Jij had het geluk dat je je trots kon behouden.’
Violets gezichtsuitdrukking veranderde.
Ze deinsde achteruit alsof ik haar had geslagen.
“Ga weg, Layla.”
Dat is wat ik gedaan heb.
***
Ik kan me de rit naar huis niet herinneren. Ik weet nog dat ik in mijn auto voor mijn appartement zat en haar stem steeds opnieuw hoorde.
Dat type man.
‘Ik heb bescherming nodig,’ mompelde ik.
Dat type man.
***
Drie weken later trouwde ik met haar grootvader.
De bruiloft was klein, intiem en zo duur dat ik er jeuk van kreeg. De bloemen kostten waarschijnlijk meer dan mijn huur.
Ik stond naast Rick en hield mijn schouders recht. Er zat vijftig jaar leeftijdsverschil tussen ons, en dat verschil zat hem niet in onze liefde.
Violet zat op de tweede rij en staarde naar het programma op haar schoot. Ze keek geen moment naar me.
Niemand kwam me halen. Er was niemand meer over om het aan te vragen.
Drie weken later trouwde ik met haar grootvader.
***
Op het feest wilde ik net een glas champagne pakken toen een vrouw in een lichtblauwe jurk mijn pad kruiste. Het was Angela, Ricks tweede dochter.
Ze raakte mijn elleboog aan met twee vingers en glimlachte zonder enige warmte.
‘Je hebt heel snel gehandeld,’ zei ze. ‘Mijn vader redde altijd graag dakloze dieren.’
Ik nam een slokje champagne. “Ik hoop dus dat dit gezin eindelijk heeft geleerd om hun huis schoon te houden.”
Ze keek geschokt. “Pardon?”
Voordat ik kon antwoorden, verscheen Rick naast me.
‘Angelo,’ zei hij. ‘Als je je een avond niet kunt gedragen, zwijg dan alsjeblieft.’
“Sorry?”
Haar gezicht vertrok. “Ik begroette haar alleen maar.”
‘Nee,’ zei hij. ‘Je wilde mijn teleurstelling zien. Zoals gewoonlijk.’
Ze ademde uit door haar neus en liep weg.
We reden na zonsondergang naar zijn landgoed. Ik zei nauwelijks iets. Rick drong niet aan.
***
In mijn slaapkamer stond ik voor de spiegel en staarde ik naar mezelf in die jurk. Ik zag er niet mooi uit. Ik zag er verzorgd, duur… en tijdelijk uit.
De deur achter me ging open.
“Ik was haar net aan het begroeten.”
Rick ging naar binnen, sloot de deur zachtjes en het werd stil in de kamer.
Toen zei hij: “Layla, nu je mijn vrouw bent… kan ik je eindelijk de waarheid vertellen. Het is te laat om te vertrekken.”
Mijn handen werden koud.
“Rick, wat betekent dat?”
Hij keek me aan. “Dat betekent dat je het mis had over de reden waarom ik het je vroeg.”
Ik draaide me om en keek hem aan. “Vertel het me dan.”
Hij kwam geen centimeter dichterbij.
“Ik ga dood, Layla.”
“Co?”
‘Mijn hart,’ zei hij. ‘Misschien een paar maanden. Een jaar, als je je een beetje theatraal voelt.’
“Te laat om te vertrekken.”
Ik greep de achterkant van de stoel vast.
‘Waarom vertel je me dit nu pas?’
“Omdat,” zei hij zachtjes, “mijn familie jarenlang om mijn dood heen cirkelde als klanten voor een winkel. Afgelopen lente probeerde mijn eigen zoon zelfs om mij als geestelijk gehandicapt erkend te krijgen.”
Ik keek hem aan. “Je eigen zoon?”
“Ja, David.”
“Wat heeft dit met mij te maken?”
‘Alles.’ Rick knikte naar de map op het nachtkastje. ‘Open hem.’
Ja, dat heb ik gedaan.
