‘Kijk eens,’ kondigde ik aan mijn kind met grote ogen aan, ‘dit is de Heilige Vloedvlek van 1999.’Â Â Mijn zoon was er niet zo van onder de indruk als ik. Hij boog zich voorover, bekeek de opgedroogde vlek en stelde een heel logische vraag:Â Â ‘Waarom is het zo knapperig?’
Het  was een terechte vraag.  Even flitste er weer een vleugje paniek door mijn hoofd. Was dit echt een wasbeerhapje? Zou het een of ander vreemd, geel insectenproduct kunnen zijn? Ik was zo in de war dat ik  bijna de ongediertebestrijding belde.  Maar toen kwamen mijn herinneringen terug. Ik realiseerde me dat ik in 1998 waarschijnlijk  de helft van de Floam-voorraad in mijn postcodegebied bezat.  Dit was geen gevaarlijke indringer; het was een echt relikwie uit mijn jeugd.
Een emotionele golf van nostalgie
Toen veranderde er iets in mijn gedachten. Het aanvankelijke gevoel van walging begon weg te smelten en maakte plaats voor iets veel tederders. Deze ruwe, kleine vlek bestond niet alleen uit stof en oud speelgoed. Het droeg de hele sfeer van de zaterdagochtenden uit mijn kindertijd in zich.
