Valeria slikte even voordat ze antwoordde.
—Tussen onroerend goed, investeringen en royalty’s… meer dan 50 miljoen peso.
Renata legde de pen op het bureau.
—Het gaat dus niet meer alleen om echtelijke ontrouw. Het riekt naar fraude, valse aangiften en vervalsing.
Vanaf dat moment ging alles in een tempo dat Valeria nauwelijks kon bijhouden. Renata riep een accountant, een specialist in handtekeningen en een collega van de afdeling handelsrecht erbij. Ze sorteerde stapels documenten alsof elk document een stukje van een rommelige puzzel was.
“Jouw voordeel,” zei hij, “is dat Ramiro denkt dat je nog slaapt.”
Op diezelfde dag kwam de eerste wending. Een lege vennootschap, elf maanden eerder opgericht, ontving overboekingen van rekeningen die gekoppeld waren aan gezamenlijke bezittingen. De bedrijfsnaam leek genoeg op die van Valeria om iedereen die het even controleerde te misleiden. Maar het was niet haar bedrijf.
‘Bedoelt u dat hij mijn handtekening heeft vervalst?’ vroeg ze, met een droge mond.
—Ik zeg je dat iemand heeft geprobeerd je zonder jouw medeweten tot medeplichtige te maken.
ZIE VERVOLG OP DE VOLGENDE PAGINA 
Einde pagina
Vervolgens kwamen er meer ontdekkingen aan het licht: wijzigingen in haar levensverzekering, verborgen opnames, een transactie die rechtstreeks verband hield met haar auteursrechten en een nieuwe clausule in het testament die een vermeende zakenpartner van Ramiro bevoordeelde. Het was allemaal minutieus georkestreerd, alsof hij jarenlang had geoefend op de perfecte manier om haar met niets achter te laten en haar er onwetend uit te laten zien.
Valeria kwam die avond thuis en trof Ramiro in de keuken aan, waar hij vroeg wat ze die avond zouden eten.
“Kip of vis?” vroeg ze met een glimlach.
‘Wat je maar wilt, mijn liefste,’ antwoordde hij, zonder iets te vermoeden.
Voor het eerst zag Valeria niet haar man. Ze zag een acteur.
Ramiro liet maandag terloops doorschemeren dat ze vrijdag een aantal documenten moesten ondertekenen in een besloten zakenclub in Monterrey.
“Het is puur vermogensplanning,” zei ze terwijl ze de papaja zorgvuldig sneed. “Om te beschermen wat van de families is.”
Valeria knikte alsof er niets aan de hand was, hoewel ze innerlijk wel degelijk besefte dat ze onderschat werd.
