“Meneer Hayes, heeft u een zesjarige en een zeven maanden oude baby in een bijkeuken in de kelder opgesloten zodat u rustig kon eten?”
“Dit is een opruiende karakterisering.”
“Klopt dat?”
“Ik probeerde de orde te herstellen.”
“Met een gesloten deur?”
“Het slot zat er per ongeluk in.”
“Waarom heb je het dan gebruikt?”
Hij hield even stil.
“Ik kan me niet herinneren dat ik het expres op slot heb gedaan.”
Allison liep naar de bewijstafel en pakte een foto.
“Herkent u deze deur?”
“En.”
“Herkent u de schuifvergrendeling die op volwassen hoogte aan de buitenkant is gemonteerd?”
“En.”
“Zou het slot in de kamer per ongeluk geactiveerd kunnen worden?”
“Niet.”
De rechtszaal was stil.
Allison negeerde het antwoord.
“Meneer Hayes, waarom zei u toen de politie arriveerde dat de kinderen boven sliepen?”
“Dat zei mijn vrouw.”
De beelden van de bewakingscamera van agent Martinez lieten al iets anders zien.
Allison speelde het.
De stem van mijn vader vulde de rechtszaal.
“Ik slaap boven. Dat is niet nodig.”
Allison draaide zich naar hem om.
“Was jij het?”
Hij trok zijn stropdas recht.
“En.”
“Sliepen ze boven?”
“Niet.”
“Dus je hebt gelogen?”
ZIE VERVOLG OP DE VOLGENDE PAGINA 
