‘Ik heb geen bezwaar, Uwe Excellentie,’ zei ik zachtjes, mijn stem duidelijk hoorbaar in de stille rechtszaal.
Een luid, collectief gekreun galmde door de kleine galerij. Sarah begroef haar gezicht in haar handen. Beatrice liet een korte, scherpe lach horen, triomfantelijk, niet in staat haar plezier over mijn schijnbaar pathetische onderwerping te verbergen.
‘Wil je Julians hele nalatenschap, Beatrice?’ vroeg ik, terwijl ik langzaam mijn hoofd draaide om mijn schoonmoeder recht in de ogen te kijken. Mijn stem was kalm, koel en volkomen emotieloos. ‘Wil je alle bezittingen, alle boekhoudkundige documenten en alle rechtspersoonlijkheden, precies zoals hij ze heeft achtergelaten?’
‘Elke cent, Eleanor,’ gromde Beatrice, voorover buigend, haar ogen brandend van hebzucht. Naast haar knikte Chloe gretig, trillend van opwinding. ‘Dit behoort aan mijn familie. Niet aan die van jou.’
Ik draaide me naar rechts. Ik glimlachte – een zachte, angstaanjagend beleefde glimlach die mijn ogen niet bereikte.
“Oké,” zei ik tegen het officiële rechtbankverslag, terwijl ik ervoor zorgde dat de microfoon elke lettergreep opnam. “Hierbij doe ik formeel, wettelijk en definitief afstand van mijn recht om mijn partner te kiezen. Moge zij mijn gehele nalatenschap erven, met alle rechten en plichten die daarbij horen. Ik trek mijn handen ervan af.”
De rechter fronste zijn wenkbrauwen, duidelijk verrast door mijn onmiddellijke overgave, maar hij had geen wettelijke grond om me te dwingen te vechten. Hij sloeg met zijn hamer.
“Ik beveel het aan,” zei rechter Harrison terwijl hij de eerste overdrachtsdocumenten ondertekende.
De bevoegdheden van de executeur van het testament behoren toe aan de aanvrager.
