Toen 740 kinderen tijdens de Tweede Wereldoorlog ter dood op zee werden veroordeeld, zei de hele wereld “nee”. Slechts één man zei “ja”. Het was 1942. Een oude schipdreef als een doodskist midden op de Indische Oceaan. Aan boord waren 740 Poolse kinderen, weeskinderen die de Sovjet-arbeidskampen hadden overleefd waar hun ouders waren gestorven aan honger, ziekte en uitputting.

author001onMay 15, 2026

Toen 740 kinderen tijdens de Tweede Wereldoorlog ter dood op zee werden veroordeeld, zei de hele wereld “nee”. Slechts één man zei “ja”. Het was 1942. Een oude schipdreef als een doodskist midden op de Indische Oceaan. Aan boord waren 740 Poolse kinderen, weeskinderen die de Sovjet-arbeidskampen hadden overleefd waar hun ouders waren gestorven aan honger, ziekte en uitputting.

Toen bereikte hun verhaal, als een fluistering in de wind, India, de regio Gujarat. Daar woonde een ingetogen maar diep menselijke man: Jam Sahib Digvijay Singhji, heerser van Nawanagar. Hij was niet verplicht om te handelen. Geen bevel dwong hem daartoe. Toch stelde hij, toen de situatie hem werd uitgelegd, een simpele vraag: “Hoeveel kinderen?”

Het antwoord was duidelijk. Zijn beslissing was eveneens duidelijk.