De woestijnnachten in het Midden-Oosten zijn kouder dan de meeste mensen zich voorstellen.
John had die snelle deur.
Overdag brandde de zon onhoudelijk – de hitte steeg op uit het zand in glinsterende golven, de lucht was dik en droog. Maar toen de nacht viel, bestond alles. De wind draaide op en gelijktijdig zandkorrels mee tegen tenten en uitrustingsfluisterden. Stilte daalde neer over het landschap, alleen beperkte door beweging in de verte en het zachte gemurmel van soldaten die de aangehouden wacht.
John zat net buiten zijn tent, zijn uniform was nog geen stoffig van de patrouille van de dag. Zijn schouders waren moe, maar zijn gedachten wilden niet tot roest komen. Nachten als deze altijd dezelfde pijn met zich mee – een pijn waar geen enkele training je op kon voorbereiden.
Ver van huis zijn.
