Het begon allemaal met een simpele, alledaagse missie. Ik moest een verdwaald LEGO-blokje rood maken dat in een stoffig niemandsland onder een boekenplank beland was. Dit deel van het huis is een bekend ‘niemandsland’ waar kleine speelgoed vaak vergeten wordt. Met een potlood in de hand –   mijn standaardprocedure voor onbekende gevaren op de vloer   – bereidde ik mij voor op de taak. Ik verwachtte de bekende pijn van plastic verraad te voelen als ik per ongeluk op een scherp blokje zou stappen.
Maar toen ik in de donkere schaduwen zat, miste mijn geïmproviseerde smaakzin de harde plastic hoek. In plaats daarvan stuitte ik op een vreemde weerstand. Ik voelde een bobbelige, knisperende en licht plasticachtige massa verborgen in de hoek. Heel zelfs sloeg mijn hart een slag over en mijn maag draaide zich om. Ik terugkerende in stilte een gebed:   “Alsjeblieft, laat het geen muis zijn. Alsjeblieft, laat het geen muis zijn.”
Ik gaf het ding een klein duwtje, maar het bleef stevig op zijn plek. Gelukkig was er geen geur van rotting van iets anders onaangenaams. In plaats daarvan was er slechts een zwak, griezelig gefluister van synthetische nostalgie. Toen het eindelijk tot mij doordrong wat er gebeurde was. Het was helemaal geen wezen. Het   was Floam  .
Een reis naar het verleden: Wat was Floam?
Als je te jong bent om het je te onthouden van   er alleen maar over nagedacht  , laat me het dan zelfs zinvol. Floam was een legendarisch product uit de late jaren ’90, vaak geassocieerd met de beroemde chaotische humor van Nickelodeon. Het was een soort wonderbaarlijke alchemie: neonkleurige plasticine gevuld met hoeveelheden kleine schuimkraaltjes.
De charme was simpel maar hoofdzakelijk. Je kunt een ruimteschip maken met ondeugende pret in tapijtvezels. Een van de leukste dingen was om   het met voldoening te zien verkruimelen tussen kleine, plakkerige vingertjes.   Het was feitelijk een slijm met een bepaalde textuur als een ondeugende variant van piepschuimkorrels.
Ik weet niet dat   mijn moeder hierom verzoekt na elk reclameblok van Rugrats.   De marketing was enorm effectief op kinderen zoals ik. De dag dat ik eindelijk dat slecht in mijn handen hield, voelde ik mij ook ik de loterij had gewonnen. Mijn eerste project was ambitieus:   ik maakte een scheef zadel voor mijn plastic stegosaurus.   Zoals elk soort je zal vertellen,   hoef je voor kinderlijke logica niet te duur  .
Onderzoek naar een oud artefact
Het specifieke exemplaar dat ik in 2025 opgroef, was niet goed bewaard gebleven. Het leek een beetje op een vergeten stuk vruchtencake dat er al tientallen jaren lag. De kleur, ooit een levendige roze, was nu   meer een soort ‘abrikoos-spijt’.   De textuur was niet vreemder. Het was een spookachtig mengsel geworden van muffe cretonne en opgedroogde kauwgom. Ondanks het verstrijken van de tijd waren die kleine schuimbolletjes er nog steeds, als   trouwe tijdreizigers.  Ik creëerde het vol ontzag en hield het omhoog als het zwaard Excalibur.
