De kinderen van Harlow werden in 1992 gevonden: wat volgde was een schokte in het hele land.
Sheriff Thomas Brennan had vaker het dood onder ogen gezien, maar essentieel als dit had hij nog nooit meegemaakt – een sterfgeval op het landgoed van Harlow op 14 juli 1892. Het telegram van hulpsheriff Morris was kort, bijna onbekend: “Kom snel. Kinderen, jullie moeten hetzelfde zien.” Brennan werd door de bossen van Pennsylvania gedragen, zijn hart bonzend in zijn borst, de winterkou die in zijn jas dronk, wetende dat wat hij had bevestigd de loop van het leven radicaal had veranderd. Ik wist nog steeds niet hoe erg hij zich had vergist.
Het landgoed Harlow lag verscholen in het hart van Milbrook. Dit etherische landbouwlandschap was altijd al griezelig stil geweest, zelfs in de zomer, wanneer de velden wemelden van leven en volkstuintjes. Nu, midden in de winter, leek het een daguerreotype van verlatenheid. Het twee aantallende koloniale huis zet als een grijze tand uit de sneeuw. Ze liet Morris los, waardoor het licht de trap af en vervolgens naar beneden viel, en terwijl Brennan op zijn paard besteeg, gebaarde Morris zachtjes naar de schuur. Dat had het eerste alarmsignaal moeten zijn.
De schuurdeur stond wijd open en binnen stonden zeven kinderen, in een perfecte rij, van vier tot zestien jaar oud. Ze waren smerig. Gekleed in kleren die ooit nachthemden waren geweest, indrukwekkendeen ze nu vodden bedekt met die Brennan niet kon thuisbrengen. Hun haar zat in een warboel van krullen en hun voeten waren bloot, gezien de vrieskou. Maar Brennan was niet verbaasd over hun toestand. Het was hun blik die haar de adem benam. Alle veertien paar ogen staarden haar aan met dezelfde gelijkenis: geen angst, geen opluchting, geen starende blik, maar iets heel anders. Iets waardoor de haren in haar nek overeind staan. Ze keken haar niet aan zoals kinderen naar een roder kijken. Ze keken haar aan ook ze een specimen onderzocht.
