Hij had dezelfde arrogante uitdrukking op zijn gezicht als toen hij haar in de keuken vertelde dat Sophia “zijn behoeften beter begreep”.
En Sophie, met haar handen op haar knieën, maakte Valentina’s oude schoenen belachelijk.
De notaris las het testament voor.
Alles – het huis, de boeken, de sieradencollectie – behoorde toe aan Ostap. Natuurlijk. Niet Valentina. Precies… de brief.
Dikke envelop verzegeld met rode was.
De notaris overhandigde het hem zonder een woord te zeggen. Ostap lachte.
‘Misschien wordt dit wel een afscheidsgedicht!’ grapte hij.
Valentina gaf geen antwoord.
Ze verwijderde langzaam het zegel. Haar handen trilden lichtjes.
Binnenin zat slechts één handgeschreven pagina. Ze herkende Olga’s handschrift. Rond en netjes.
RECLAME
