Een pijn die me nooit heeft verlaten.
Mijn zoon Barry stierf op elfjarige leeftijd. Sinds die dag is een deel van mij in de tijd blijven stilstaan. Er zijn pijnen die we werkelijk niet kunnen overwinnen: we leren ze te verdragen, dag in dag uit, als een stille schaduw die ons nooit verlaat.
Na zijn dood kreeg ik geen kinderen meer. Niet omdat ik er geen behoefte aan had, maar omdat ik bang was om opnieuw lief te hebben en alles weer te verliezen. Ik leefde voorzichtig, bijna bang dat het leven zelfs datgene wat er nog van me over was, zou afnemen.
Misschien was het de herinnering aan Barry die me jaren later tot een keuze bracht die ik me nooit had kunnen voorstellen.
Een cv waar ik echt van ondersteboven was.
Ik was sollicitaties aan het bekijken voor een schoonmaakbaan in mijn winkel toen een naam mijn aandacht trok: Barry. Hij was zesentwintig jaar oud en al zeven jaar werkloos. Hij had ook in de gevangenis gezeten.
Maar dat was niet wat me echt opviel. Het was deze foto.
Even dacht ik dat ik buiten adem was. Deze man had het gezicht van mijn zoon, of misschien wel het gezicht dat Barry zou hebben gehad als hij die leeftijd had bereikt. De gelijkenis was zo treffend dat mijn handen trilden.
“Ik heb fouten gemaakt en daar de prijs voor betaald. Ik wil gewoon een kans om te bewijzen dat ik die persoon niet meer ben,” vertelde hij me tijdens het interview.
