Ik glimlachte. “En jij bent zijn grote teleurstelling, Angela.”
De vrouw die naast ons zat, barstte in lachen uit.
Ze kwam dichterbij. ‘Denk je echt dat je hier thuishoort?’
‘Ja. Meer nog dan mensen die wreedheid verwarren met sociale klasse,’ zei ik.
“Ik denk dat uw familie er slechter aan toe is dan ik had gedacht.”
***
Toen we thuiskwamen, stond Daniel al in de hal met zijn advocaat. Rick was nog maar net binnen of hij bleef staan en drukte zijn hand tegen zijn borst.
‘Rick?’ Ik greep zijn arm.
Violet rende de gang in. “Opa?”
‘Bel een ambulance,’ gromde ik.
Angela draaide zich om. “Het is waarschijnlijk gewoon stress…”
Ik liet Rick op de grond zakken. Zijn ademhaling werd steeds oppervlakkiger. Violet trilde zo hevig dat ze bijna de telefoon liet vallen.
“Bel een ambulance.”
“Violet. Kijk me aan. Geef ze zijn leeftijd en adres.”
Ze knikte en dwong zichzelf de woorden uit te spreken.
Ricks vingers klemden zich om mijn pols. “Laat ze je niet het zwijgen opleggen.”
“Ik doe het niet.”
Hij knikte lichtjes.
***
Drie dagen later belde hij zijn familie.
Ze kwamen in het zwart gekleed, al rouwend om de versie van hem waarvan ze dachten dat die hen rijker zou maken. Rick zat bij het vuur, lijkbleek, zijn wandelstok tegen zijn knie.
“Laat je niet het zwijgen opleggen.”
‘Dat bespaart ons tijd,’ zei hij. ‘Layla blijft mijn vrouw. Na mijn dood zal zij de stichting leiden en gedeeltelijk de controle over het bedrijf uitoefenen.’
Angela slaakte een scherp geluid. Daniel schrok op.
Rick stak één hand op. “Ga zitten.”
‘Je veracht haar omdat je denkt dat ze mijn geld wilde,’ zei hij. ‘Het zou meer voor me betekenen als jullie levens er niet omheen draaiden.’
Toen keek hij naar Violet. ‘Ik heb drie jaar lang de medische kosten van je moeder betaald. Niet die van je tante of oom.’
