Ik hoorde luide tekenfilms in mijn hoofd   en zag  glitterlijm op de salontafel drogen.  Ik herinner me zelfs het  kenmerkende pffft-scheetgeluid van de Gaka als je erin kneep.  Het was een herinnering aan een eenvoudiger tijd, toen  er geen telefoons  of  to-do-lijstjes waren.  Het leven draaide om het gevoel van  blote voeten op koel linoleum en de heilige vrijheid om met je eigen handen iets betekenisloos te creëren.
Mijn zoon leeft in een andere wereld. Hij zal waarschijnlijk  nooit het plezier kennen van het vastzetten van Floam in de plinten, alleen maar om je moeder te zien zuchten.  Hij zal misschien nooit de specifieke  triomf ervaren van een perfect gevormd dinosauruszadel.  Dat is oké, maar het vasthouden van dat fragiele voorwerp gaf me een gevoel van verbondenheid. Het was als  een stille brug die zich uitstrekte over de decennia  – een klein, neonkleurig draadje dat het kind dat ik ooit was verbond met de ouder die ik nu ben.
Laatste les: Loslaten
De vraag was:  is het de moeite waard om te bewaren?  Het eerlijke antwoord was  nee.  Ik hield het  precies 63 seconden in mijn hand.  Dat was genoeg tijd om naar mijn partner te lopen en het hem te laten zien. Hij bekeek de opgedroogde massa, knipperde verward met zijn ogen en vroeg:  “Je gaat dit toch niet in een vitrinekast zetten?”  Ik verzekerde hem  (natuurlijk niet)  dat ik dat ook niet van plan was. Kort daarna werd het relikwie in de prullenbak gegooid.
