Ik besefte dat  sommige herinneringen geen fysieke ankers nodig hebben.  We hoeven niet elke rommel te bewaren om het gevoel van jeugd te herinneren. Maar de les blijft: dit rommelige, imperfecte speelgoed ging nooit over perfectie. Het ging om puur plezier. Het  was ongepland, niet gefotografeerd, niet gedeeld.  Er waren geen likes  of  algoritmes om je zorgen over te maken. Het was gewoon een kind dat met  kleine handjes de vreugde van neonkleurige smurrie en kleine kraaltjes vormgaf.
We hebben Floam twintig jaar geleden misschien onder een plank begraven , maar het heeft een manier gevonden om weer boven te komen. Het herinnerde ons eraan dat  de simpelste dingen de diepste magie bevatten.  Soms  zijn de krachtigste en meest diepgaande tijdreismachines geen gepolijste souvenirs.  In plaats daarvan  zijn ze knapperig, fragiel en wachten ze in het stof.  Ze zijn er, wachtend om ons als volwassenen nog één laatste boodschap toe te fluisteren:  Weet je nog hoe licht je ooit was?
