Het metaal schuurde langs het slot en ik kneep mijn ogen stevig dicht, me schrap zettend voor het geluid van de deur die open zou gaan.
Toen trilde mijn telefoon hevig in mijn hand. Ik kreeg weer een telefoontje. Van mijn man.
Verwarring overviel me toen ik instinctief reageerde.
‘Bel je me nu?’ fluisterde ik.
Aan de lijn waar ik even daarvoor nog mee sprak, klonk zijn stem paniekerig.
‘Waarom reageer je niet meer?’ vroeg hij. ‘Ik heb geprobeerd contact met je op te nemen.’
Het bloed stolde me in de aderen.
‘Maar ik praat tegen jou,’ zei ik zachtjes.
“Nee,” antwoordde hij. “Ik ben buiten in het gebouw en ik heb je vanavond niet gebeld.”
Ik was buiten adem.
‘Met wie praat ik dan?’ vroeg ik, vol angst, terwijl mijn handen oncontroleerbaar begonnen te trillen.
Er viel een korte stilte, waarna een kalme stem klonk, op een manier die geen angstig persoon ooit zou kunnen veinzen.
