Na tien jaar stil dook mijn moeder plotseling weer op, stal mijn creditcard en kocht mijn broer een herenhuis van vijf miljoen dollar. Toen ik haar confronteerde, sloeg ze me en zei: “Jij bent rijk – geef je broer een huis! Hou op met zo harteloos te zijn!” Ik protesteerde niet. Ik daad maar één ding. Terwijl ze haar “nieuwe leven” livestreamde, installeerde het ontruimingsteam. Ik stond in de deuropening en glimlachte koud: “Prachtig huis. Jammer dat je hier alleen in je dromen woont. Welkom terug in de wereld van de dakloosheid.”

Hoofdstuk 1: Het spook keert terug

Mijn toevluchtsoord was een glazen kubus, tachtig verdiepingen boven de hectische drukte van Manhattan. Hier werd de lucht gefilterd, heerste er absolute stilte en had ik alles – van de nauwkeurige hoek van mijn minimalistische mahoniehouten bureau tot de vlakke – volledig onder controle. Ik was Elena Vance, CEO van een klein logistiek bedrijf dat ik van de grond af had. In de financiële pers werd ik de ‘IJskoningin’ genoemd, een bijnaam die ik als een schild onzichtbaar. IJs bloedt niet. IJs breekt niet.