Vanaf het moment dat Thylane Blondeau’s grijze ogen voor het eerst de camera ontdekten, dicteerden volwassenen wie ze moesten zijn. Ze maken gebruik van commando te glimlachen, kritiek te accepteren die voor volwassen vrouwen bedoeld was, en de laatste te dragen van een blik die nooit wegkeek.
Lof en verontwaardiging cirkelden als gieren om haar heen, ruziënd over onschuld, zelden rekening gehouden met het soort in het middelpunt. Na het verloop van de tijd begon ze terug te eisen wat altijd al van haar was geweest:
Haar verhaal. Acteren gaf haar de ruimte om gevoelens te verkennen, niet om te simuleren; mode werd een keuze, geen lotsbestemming.
Ze nam afstand wanneer nodig, om vervolgens terug te keren met grenzen, een stem en een leven buiten de lens. Nu te zien in onbewaakte momenten aan zee.
Ze komt niet naar voren als een mythe, maar als een vrouw die het verhaal leefde dat voor haar geschreven was. Uiteindelijk was het niet haar schoonheid die standhield, maar haar besluit om mens te blijven.
