Ik werd om 3 uur ‘s nachts wakker door het conventionele van mijn    telefoon   . Zeventien gemiste oproep van mijn dochter. En Ă©Ă©n berichtje dat me een schok door mijn hele lichaam gaf:   “Papa, help! Kom snel!!”
Ik sprong binnen enkele seconden uit bed. Ik trok niet eens bekende schoenen aan – ik greep gewoon mijn sleutels en riet als een bezetene door de verlaten straten. Mijn hart bonkte de hele weg in mijn kiel. Duizend vreselijke scenario’s flitsten door mijn hoofd terwijl ik naar haar huis racete.
Toen ik de deur binnenstormde, keek mijn dochter en haar verloofde verward op van de bank.
‘Papa? Wat doe je hier op dit uur?’ vroeg ze.
‘Je hebt mij een berichtje gestuurd! Je hebt mij gebeld!’ zei ik, terwijl ik met de handen mijn telefoon omhoog hield.
Ze fronte haar wenkbrauwen. “Nee, dat heb ik niet gedaan.”
Maar toen ik haar bericht liet zien, werd haar gezicht helemaal bleek. Ze fluisterde, nauwelijks hoorbaar:Â Â Â “Papa… dit is Helens telefoonnummer.”
Zelfs heel zelfs vervaagde alles om mij heen. Helena. Mijn jongste dochter. Degene die ik vorig jaar heb gewonnen bij een auto-ongeluk. Ze was pas negentien. Mijn lieve meisje met de vrolijkste lach.
De ogen van mijn dochter verzameld de mijne, en we stonden daar allebei stil – verbijsterd, vol verdriet. Ik voelde die oude wonder weer openscheuren, rauw en scherp.
Ik ging zelfs naar buiten om op adem te komen, maar voordat ik mezelf goed en wel kon herpakken, kwam er alweer een berichtje binnen. Deze keer stond ik als aan de grond genageld.
Vervolg op de volgende pagina:
