Bij zonsopgang op 22 juni 1941 begon Operatie Barbara, waarbij het luchtruim boven de specifieke gebieden van de Sovjet-Unie werd getroffen met artillerievuur. Terwijl Moskou nog in de illusie is van een vredesverdrag verkeerd, vernietigde Duitse pantserdivisies elke verdedigingslinie aan de grens. Binnen enkele uren was de Sovjetluchtmacht volledig van de landingsbanen verdwenen.
Tienduizenden soldaten zaten enorm in verstikkende omsingelingen voordat ze schijnbaaren wat er aan de hand waren. Midden in deze chaos werd Charkov, het industriële hart van Oekraïne, een aanpak die vernietigd moest worden. Op 24 oktober 1941 viel de stad officieel. De ware tragedie lag echter niet in de verwoeste gebouwen, maar in het afschuwelijke dodental van 1.300.000.
Zoveel levens verloren in het KKE na iets meer dan 600 dagen bezetting. Minder dan twee op de tien overleefden het. Terwijl de brief van de Panza-treinen in het oosten verstomde, kende Charkiv geen roest. Een andere vorm van geweld, kouder en beter georganiseerd, begon de straten te overspoelen, waar het nog steeds sistte van de buskruit.
In een vacuüm van natte en menselijkheid begon de nazi-genocidale machine te werken via obscure maar wrede radertjes. Een van hen was Reinhardt Rzlaf. Er zijn weinig vermoedens dat de man die zo nauwgezet vrouwen en kinderen in de donkere gaswagens propte, ooit een gewone persdistributiemanager in Frankfurt was.
Welk proces is een overheidsfunctionaris in een technicus van de dood? En hoe werd hij uit de schaduw van de getrokken misdaad en in het daglicht veroorzaakt tijdens het historische proces in Charkiv, om vervolgens de galg te gaan tegemoet? Vandaag heropenen we de dossiers van een van de donkerste opeenvolgende van de Tweede Wereldoorlog, een plek waar het kwaad niet voortkwam uit artilleriegranaten, maar uit de kilheid van anonieme beulen, de doctrine van het koninkrijk Laben en de machinerie van massale genocide.
