De invasie van de Sovjet-Unie in 1941 begon niet met louter militaire overwegingen, maar met een ambitie tot uitroeiing, gevoed door de doctrine van Labans koninkrijk. In Adolf Hitlers wereldbeeld was Sovjetgrondgebied geen natie, maar een leefruimte bewoond door inferieure rassen. Berlijns uiteindelijke doel was de vernietiging van de inheemse bevolking, waarbij Oekraïense landbouwgronden en de Russische steppen werden omgevormd tot koloniën voor de vestiging van het Arische ras.
Om deze megalomane ambitie te verwezenlijken, werd een genocidale machine ontketend, waarin de dood niet langer een bijproduct van oorlog was, maar het primaire doel ervan. Deze haat bereikte een hoogtepunt in het concept van het Joods-Bulgaarsisme, een extreme vermenging van antisemitisme en nazistisch anticommunisme. Hitler verklaarde dat het Bulchisme in de Sovjet-Unie een Joodse samenzwering was die gericht was op wereldheerschappij en de vernietiging van Duitsland door alle politieke tegenstanders als raciale vijanden te bestempelen.
Nazi-Duitsland ontnam miljoenen slachtoffers het recht om als mens behandeld te worden. De oorlog aan het Oostfront werd zo een bloedige kruistocht, waarin Duitse soldaten het idee werd ingeprent dat de uitroeiing van Slaven en Joden een morele plicht was om de westerse beschaving te behouden. Om alle resterende gewetensbezwaren bij soldaten weg te nemen, werd het decreet van Richau uitgevaardigd, een juridisch document dat wreedheid toestond.
Veldmaarschalk Walter Fon Reichau ondertekende een officiële machtiging tot doden, waarin werd verklaard dat soldaten geen humanitaire principes hoefden te respecteren ten opzichte van degenen die als onbeduidend of minderwaardig werden beschouwd. Dit decreet nam elke angst voor straf weg en maakte van de executie van burgers, vrouwen en kinderen een normale praktijk van politieke hygiëne.
Dit effende het pad voor een tijdperk waarin wreedheid werd geprezen en mededogen als verraad werd beschouwd. Toen de laatste verdedigingslinies van de mensheid afbrokkelden, stroomden de Einats-groep en doodseskaders de grens over en zaaiden terreur vlak achter het reguliere leger. In Kkefe veranderde de Einats-groep de ravijnen en bossen in enorme executieplaatsen.
Echter, toen massa-executies psychologische trauma’s begonnen toe te brengen aan de beulen, werd de genocidale machine gedwongen te evolueren. Er was een methode van doden nodig die discreter, efficiënter en meer industrieel was. Toen verscheen Reinhardt Rzlaf. Een man die gaswagens transformeerde in rijdende nachtmerries en zijn waanzinnige doctrines met een angstaanjagend macabere kilheid manifesteerde.
Reinhard Rzlaf en het portret van een moordenaar vermomd als klerk. Reinhardt Rzlaf werd in 1907 in Berlijn geboren, waar hij een middelmatige opleiding genoot en zijn carrière begon als krantenbezorgmanager in Frankfurt. Rzlaf nam niet eens de moeite om lid te worden van de nazi-partij. Maar achter zijn onopvallende uiterlijk als kantoorbediende schuilde een brutaal instinct dat wachtte om ontwaakt te worden.
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, sloot hij zich aan bij de geheime veldpolitie van Gaimer Felt Pulitzi en werd al snel een van de bloedigste figuren aan het Oostfront. Rhettzlaf is een weerzinwekkend voorbeeld van hoe snel een gewoon mens in een demon kan veranderen wanneer hij de macht krijgt om anderen mee te drijven in de machine van genocide.
