‘Oké,’ zei ik.
Mijn stem was stabieler dan ik had verwacht.
“Bel ze. Maak zo snel mogelijk een afspraak.”
Mijn man staarde me aan.
‘Ik zal het doen,’ zei ik.
De vingers van de jongen klemden zich steviger om de mijne.
Staand naast zijn bed, omringd door tekeningen en een doos met kleine papieren sterretjes, ontwaakte er eindelijk iets in mij.
Vriendelijkheid is geen kwestie van DNA.
Het gaat er niet om hoe lang iemand al in je leven is.
Het gaat erom dat je er bent wanneer het er echt op aankomt.
En het was slechts een negenjarige jongen die me dit leerde, die ondanks pijn en hoop papieren sterren vouwde.
