“Ik weet.”
“Ik moest creatief zijn – heel creatief – om oplossingen te bedenken die de grenzen van de conventie verleggen.”
Er was iets in zijn stem dat me stoorde. “Wat bedoel je?”
Hij stopte met ijsberen en keek me recht in de ogen. “Ik geef je terug, Delilah.”
Ik keek hem aan, ervan overtuigd dat ik het verkeerd had verstaan. “Sorry. Wat?”
“Delilah, een meisje uit Pleja, geef ik je als gezelschapsdame. In feite als echtgenote.”
Deze woorden sloegen nergens op. “Vader, je kunt niet zomaar iets voorstellen…”
‘Ik doe geen suggesties. Ik zal je vertellen wat er gaat gebeuren.’ Zijn stem was scherp, dezelfde stem die hij in de rechtbank gebruikte om een oordeel te vellen. ‘Geen enkele blanke vrouw zal met je trouwen. Dat staat vast. Maar de Callahan-lijn moet voortbestaan. De plantage heeft erfgenamen nodig, zelfs als ze ongebruikelijk zijn.’
Ik besefte de gruwel van wat hij voorstelde. “Wil je dat ik…” Met een slaaf? Vader, zelfs als ik dat zou kunnen, wat volgens artsen onmogelijk is, werkt erfrecht niet zo. Een kind geboren uit een slaaf zou geen erfgenaam zijn. Het zou bezit zijn.
“Tenzij ik ze vrijlaat. Tenzij ik ze wettelijk adopteer. Tenzij ik met de grootste zorgvuldigheid een testament opstel, iets wat ik als rechter en advocaat bij uitstek kan doen.”
“Dit is waanzinnig.”
‘Het is essentieel.’ Hij ging weer zitten en boog voorover. ‘Thomas, luister naar me. Ik heb alles van alle kanten bekeken. Je kunt geen kinderen krijgen. De dokters waren het er unaniem over eens. Maar wij kunnen er wel voor je regelen. Delilah is sterk, gezond en intelligent. Ik zal ervoor zorgen dat ze zwanger wordt van een geschikte stier van een andere plantage. Een raszuivere stier, waarvan bewezen is dat hij vruchtbaar is en een gunstig postuur heeft. De kinderen die ze baart, zullen wettelijk van mij zijn via documenten die ik zal opstellen. Wanneer ik sterf, zal ik ze aan jou nalaten, samen met documenten die hen vrijspreken en hen als jouw geadopteerde erfgenamen aanwijzen. Ze zullen alles erven.’
“Je hebt het over het fokken van mensen als vee.”
“Ik heb het over het waarborgen van de duurzaamheid van deze familie en deze plantage. Is dit een onconventionele oplossing? Jazeker. Is het juridisch ingewikkeld? Absoluut. Maar het is mogelijk en het lost ons probleem op.”
‘Dat is niet mijn probleem.’ Ik stond op, mijn handen trilden meer dan normaal. ‘Vader, wat u beschrijft is walgelijk. U wilt het lichaam van een vrouw zonder haar toestemming gebruiken om kinderen te krijgen die vervolgens door middel van juridische constructies tot erfgenamen worden gemanipuleerd. U behandelt mensen als vee, als dieren.’
‘In de ogen van de wet zijn het dieren.’ Zijn stem verhief zich tot de mijne. ‘Thomas, ik begrijp dat je die boeken over de afschaffing van de slavernij hebt gelezen. Ja, ik ken ze. Ik ben niet blind. Je hebt je hoofd volgestopt met sentimentele onzin over de menselijkheid van slaven, maar de juridische realiteit is dat ze eigendom zijn. Delilah behoort mij net zo goed toe als dit huis of deze stoel. En ik kies ervoor haar te gebruiken op een manier die het probleem oplost.’
Wat vindt Delilah hiervan?
“Ze doet wat haar gezegd wordt. Het gaat om onroerend goed, Thomas. Zijn mening doet er niet toe.”
Er knapte iets in me. Mijn hele leven had ik me onderworpen aan het gezag van mijn vader, zijn beslissingen geaccepteerd, geprobeerd goed te maken dat ik een teleurstellende zoon was geweest, maar het was te veel.
“NEE.”
Het woord werd met een kalme maar vastberaden stem uitgesproken. Mijn vader knipperde met zijn ogen. ‘Wat zei je?’
“Ik zei nee. Ik zal hier niet aan meedoen. Als jullie dit schandelijke fokprogramma willen uitvoeren, zullen jullie dat zonder mijn deelname of medewerking moeten doen.”
‘Ondankbaar!’ Hij stond op, zijn gezicht rood van woede. ‘Besef je wel hoeveel offers ik voor je heb gebracht? Ik heb kansen laten liggen omdat ik me moest concentreren op het vinden van oplossingen voor mijn gehandicapte zoon. Het is een schande om een erfgenaam te hebben die zelfs de kleinste handeling niet kan verrichten.’
‘Ik heb er niet om gevraagd om zo geboren te worden, en ik heb er ook niet om gevraagd om een zoon die de familielijn zou uitroeien.’ Hij gooide een glas, dat tegen de open haard in stukken brak. ‘Ik probeer een oplossing te vinden, en jij gooit die me in het gezicht met een misplaatst moreel superioriteitsgevoel dat je hebt geërfd van abolitionistische propaganda.’
“Het is geen propaganda om te zeggen dat mensen niet als dieren opgevoed zouden moeten worden. Vader, als u het kwaad niet inziet in wat u voorstelt…”
